Van oudsher worden christenen “mensen van de weg” genoemd, mensen die samen op weg zijn naar God. In zekere zin zijn christenen zwervers. Ook de doopvont in de Protestantse Blasiuskerk heeft een zwervend bestaan geleid (met een oecumenisch tintje). Het doopbekken dateert van 1785 en heeft oorspronkelijk in de rooms-katholieke schuilkerk van Borne gestaan. Daarna heeft de doopvont dienst gedaan in de r.-k. kerk van Hertme om uiteindelijk als bloembak te belanden in de tuin van de pastoor aldaar. De Delden se predikant van Arkel herkende in de jaren zestig van de vorige eeuw in deze bloembak een oude doopvont en bracht hem naar Delden. Na restauratie is de doopvont in de oude Blasius geplaatst om daar opnieuw dienst te doen voor de toediening van de doop. De zandstenen vont heeft een eiken houten rand waarop een koperen bekken voor het water rust. Daaronder bevinden zich drie versieringsranden en een brede rand met acanthusbladeren. De onderste randen en de voet zijn nieuw. Het is een mooie oude doopvont met een bijzondere historie.